Lub gdy wraz z przyjaciółka obklejałam centrum Poznania ogłoszeniami mówiącymi, ze poszukuje pewnego chłopaka, którego poznałam noc wcześniej. Bog jeden wie ile się wtedy najeździłyśmy po całym mieście i okolicach. Chłopak pozostał nieodnaleziony, ale wspomnienia pozostaną :D
Głupie to było i bezmyślne, ale było prawdziwe, spontaniczne, bez zastanawiania się czy to ma sens i jakie będą konsekwencje.
Pracując już od paru lat (w sumie to będzie już 7) czasami tęsknie za ta beztroska. Gdy można było być sobą, nie przejmować się czy ktoś cie weźmie za wariatkę, kretynkę czy zwykła psychopatkę (i zadzwoni po panów w białych mundurach, którzy wezmą cie w kaftan i na zawsze będziesz żyć w świecie fantazji). Gdy można było powiedzieć: "Tak, wciąż przechodzą mnie dreszcze na wspomnienie twoich pocałunków" lub "ogólnie to jesteś zjebana jak ruski czołg i twój styl życia oraz twoje decyzje życiowe są beznadziejne, ale lubie z tobą rozmawiać i spędzać czas", czy moje ulubione: "przestań w końcu żreć i gadać do siebie!".
Lecz wraz z wiekiem, dochodzi tez odpowiedzialność, ponoszenie konsekwencji za swoje czyny, świadomość społeczna i nie można już w dyrektora fimy rzucić dziurkaczem i powiedzieć ze jest starym zbokiem i śmierdzi niemytymi, spoconymi jajami.
Podobno kiedyś trzeba przestać być Piotrusiem Panem (chociaż coraz częściej widzę, ze facetów to jednak nie dotyczy), zacząć płacić rachunki, pomyśleć o WŁASNYM kacie i o kredycie który trzeba będzie za niego spłacać, o założeniu rodziny, o pielęgnowaniu swojej dumy, dobrego imienia, poszanowania bliźnich etc. Swoje emocje i uczucia schować do kieszeni, myśleć o "większym dobru"i o tym "co ludzie powiedzą" oraz czekać aż okazje będą nam stawać same na drodze, a nie przedzierać się przez krzaki, poobdzierać łokcie i kolanami brodzić w błocie lecz sięgnąć po to, czego naprawdę się pragnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz